กระบวนการปล่อยพันธุ์สัตว์น้ำลงสู่แหล่งน้ำธรรมชาติอย่างมีกลยุทธ์ เพื่อฟื้นฟูทรัพยากรประมงที่ลดน้อยลงและรักษาสมดุลของระบบนิเวศ โดยหัวใจสำคัญคือการเลือกชนิดพันธุ์ปลาที่เหมาะสมกับสภาพแวดล้อมและการบริหารจัดการภายหลังการปล่อย

หลักการปล่อยปลาเพื่อความยั่งยืน
– การปล่อยปลาที่ส่งผลบวกต่อระบบนิเวศและชุมชนมีแนวทางปฏิบัติ โดยเลือกปลาประจำถิ่น  เช่น ปลาตะเพียนทอง, ปลาตะเพียนขาว, ปลาสร้อยขาว และปลายี่สก เพื่อลดความเสี่ยงที่สายพันธุ์ต่างถิ่นจะทำลายระบบนิเวศเดิม 

– เลือกสถานที่และเวลาที่เหมาะสม ควรเป็นแหล่งน้ำที่มีความอุดมสมบูรณ์ มีที่หลบซ่อนหรือแหล่งอาหาร เช่น อ่างเก็บน้ำ เพื่อช่วยให้ลูกปลาที่ปล่อยมีอัตราการรอดตายสูงขึ้น

– การมีส่วนร่วมของชุมชน  ส่งเสริมให้ชาวประมงพื้นบ้านและชุมชนรอบแหล่งน้ำมีส่วนร่วมในการดูแลและบริหารจัดการทรัพยากร เพื่อให้เกิดความรู้สึกเป็นเจ้าของและไม่ทำการประมงเกินขนาด

– มาตรการควบคุมควบคู่กัน การปล่อยปลาต้องทำร่วมกับการกำหนด ฤดูปลามีไข่ และการควบคุมเครื่องมือทำการประมงที่ผิดกฎหมาย เพื่อให้สัตว์น้ำที่ปล่อยไปมีโอกาสเจริญเติบโตและวางไข่ต่อได้